Początki są zawsze najtrudniejsze. Dla wielu osób przyjście do gabinetu to pierwszy krok po długim czasie milczenia, nieporozumień albo prób godzenia się po swojemu. Czasami to ostatni punkt na liście do odhaczenia przed rozstaniem, czasem szansa na zobaczenie partnera/partnerki z zupełnie innej perspektywy.

W gabinecie spotykają się wtedy dwa skrajne podejścia: nadzieja na posklejanie tego, co złamane i zwątpienie w to, że ma to jeszcze jakikolwiek sens. Momentowi temu towarzyszy więc duże napięcie. Czasem okazuje się, że jedyne co wtedy łączy to potrzeba bycia usłyszanym i wreszcie zrozumianym.

Rozwiązanie czy Przyglądanie się?

Najczęstszym nieporozumieniem, które trzeba rozwiać już na początku jest to, że w gabinecie nie dostaniemy gotowych rozwiązań. Niestety, bo często to tego właśnie szukamy w pierwszej kolejności. Gotowej recepty, specjalistycznej wskazówki, że od dziś powinniśmy robić to i tamto, i wtedy wszystko się zmieni. Partner nie będzie już tak irytował, a świat będzie znów przyjaznym i bezpiecznym miejscem.

czy warto?

Warto. To przecież początki, trudne rozeznanie się w tym co mamy, co działa, a co już nie, prowadzą do największych zmian. Nie ma celu bez pierwszego kroku, nie ma też satysfakcjonujących wyników bez zaangażowania i pracy. Terapia to przestrzeń do zrozumienia tego, co się zadziało, jak doszliśmy do tego momentu, w którym jesteśmy. To przestrzeń do zatrzymania się, zanim znów zrobimy coś, co sprawi przykrość. To w końcu przestrzeń do sprawdzenia, czy w ogóle jeszcze możemy się wzajemnie usłyszeć.